می شدم بی خویش و مدهوش و خراب

زانک لا احصی ثناء ما علیک

پیشتر رفتم دوان کان شمعها

تا چه چیزست از نشان کبریا

تا بیفتادم ز تعجیل و شتاب

ساعتی بی هوش و بی عقل اندرین

اوفتادم بر سر خاک زمین