باز داودش به پیش خویش خواند

خاک بر سر کرد و جامه بر درید

که بهر دم می کنی ظلمی مزید

یک دمی دیگر برین تشنیع راند

گفت چون بختت نبود ای بخت کور

ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

ریده ای آنگاه صدر و پیشگاه