گفت چون بختت نبود ای بخت کور

که بهر دم می کنی ظلمی مزید

یک دمی دیگر برین تشنیع راند

باز داودش به پیش خویش خواند

ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

ریده ای آنگاه صدر و پیشگاه

ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه