ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

یک دمی دیگر برین تشنیع راند

باز داودش به پیش خویش خواند

گفت چون بختت نبود ای بخت کور

ریده ای آنگاه صدر و پیشگاه

ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه

رو که فرزندان تو با جفت تو