ای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه

گفت چون بختت نبود ای بخت کور

ظلمت آمد اندک اندک در ظهور

ریده ای آنگاه صدر و پیشگاه

رو که فرزندان تو با جفت تو

بندگان او شدند افزون مگو

سنگ بر سینه همی زد با دو دست