که شود کور و کر از تو مستوی

گفت از احمق گریزانم برو

می رهانم خویش را بندم مشو

گفت آخر آن مسیحا نه توی

گفت آری گفت آن شه نیستی

که فسون غیب را ماویستی

چون بخوانی آن فسون بر مرده ای