گفت آری گفت آن شه نیستی

می رهانم خویش را بندم مشو

گفت آخر آن مسیحا نه توی

که شود کور و کر از تو مستوی

که فسون غیب را ماویستی

چون بخوانی آن فسون بر مرده ای

برجهد چون شیر صید آورده ای