که فسون غیب را ماویستی

گفت آخر آن مسیحا نه توی

که شود کور و کر از تو مستوی

گفت آری گفت آن شه نیستی

چون بخوانی آن فسون بر مرده ای

برجهد چون شیر صید آورده ای

گفت آری آن منم گفتا که تو