او برهنه آمد و عریان رود

دامن مرد برهنه چون درند

مرد دنیا مفلس است و ترسناک

هیچ او را نیست از دزدانش باک

وز غم دزدش جگر خون می شود

وقت مرگش که بود صد نوحه بیش

خنده آید جانش را زین ترس خویش