خنده آید جانش را زین ترس خویش

او برهنه آمد و عریان رود

وز غم دزدش جگر خون می شود

وقت مرگش که بود صد نوحه بیش

آن زمان داند غنی کش نیست زر

هم ذکی داند که او بد بی هنر

چون کنار کودکی پر از سفال