چون کنار کودکی پر از سفال

خنده آید جانش را زین ترس خویش

آن زمان داند غنی کش نیست زر

هم ذکی داند که او بد بی هنر

کو بر آن لرزان بود چون رب مال

گر ستانی پاره ای گریان شود

پاره گر بازش دهی خندان شود