آن زمان داند غنی کش نیست زر

وز غم دزدش جگر خون می شود

وقت مرگش که بود صد نوحه بیش

خنده آید جانش را زین ترس خویش

هم ذکی داند که او بد بی هنر

چون کنار کودکی پر از سفال

کو بر آن لرزان بود چون رب مال