کو بر آن لرزان بود چون رب مال

آن زمان داند غنی کش نیست زر

هم ذکی داند که او بد بی هنر

چون کنار کودکی پر از سفال

گر ستانی پاره ای گریان شود

پاره گر بازش دهی خندان شود

چون نباشد طفل را دانش دثار