که تخت مهی را سزاوار بود

بدو گفت پردخته کن سر ز باد

که جز مرگ را کس ز مادر نزاد

جهاندار پیش از تو بسیار بود

فراوان غم و شادمانی شمرد

برفت و جهان دیگری را سپرد

اگر باره آهنینی به پای