زانک عادت کرده بود آن پاک جیب

چون خیالی که بر آرد سر ز دل

گشت بی خود مریم و در بی خودی

گفت بجهم در پناه ایزدی

در هزیمت رخت بردن سوی غیب

چون جهان را دید ملکی بی قرار

حازمانه ساخت زان حضرت حصار