گشت بی خود مریم و در بی خودی

دست از حیرت بریدی چو زنان

همچو گل پیشش برویید آن ز گل

چون خیالی که بر آرد سر ز دل

گفت بجهم در پناه ایزدی

زانک عادت کرده بود آن پاک جیب

در هزیمت رخت بردن سوی غیب