گفت بجهم در پناه ایزدی

همچو گل پیشش برویید آن ز گل

چون خیالی که بر آرد سر ز دل

گشت بی خود مریم و در بی خودی

زانک عادت کرده بود آن پاک جیب

در هزیمت رخت بردن سوی غیب

چون جهان را دید ملکی بی قرار