رزق حق حکمت بود در مرتبت

بی غرض دادست از محض عطا

فهم نان کردی نه حکمت ای رهی

زانچ حق گفتت کلوا من رزقه

کان گلوگیرت نباشد عاقبت

این دهان بستی دهانی باز شد

کو خورنده لقمه های راز شد