کان گلوگیرت نباشد عاقبت

فهم نان کردی نه حکمت ای رهی

زانچ حق گفتت کلوا من رزقه

رزق حق حکمت بود در مرتبت

این دهان بستی دهانی باز شد

کو خورنده لقمه های راز شد

گر ز شیر دیو تن را وابری