کو خورنده لقمه های راز شد

رزق حق حکمت بود در مرتبت

کان گلوگیرت نباشد عاقبت

این دهان بستی دهانی باز شد

گر ز شیر دیو تن را وابری

در فطام اوبسی نعمت خوردی

ترک جوشش شرح کردم نیم خام