چون رهیدی و خدایت راه داد

او همی جوید ترا با بیست چشم

می کند او تیز از بهر تو کارد

او سگ قحطست و تو انبان آرد

سوی زندان می روی چونت فتاد

بر تو گر ده گون موکل آمدی

عقل بایستی کز ایشان کم زدی