بر تو گر ده گون موکل آمدی

او سگ قحطست و تو انبان آرد

چون رهیدی و خدایت راه داد

سوی زندان می روی چونت فتاد

عقل بایستی کز ایشان کم زدی

چون موکل نیست بر تو هیچ کس

از چه بسته گشت بر تو پیش و پس