چون موکل نیست بر تو هیچ کس

سوی زندان می روی چونت فتاد

بر تو گر ده گون موکل آمدی

عقل بایستی کز ایشان کم زدی

از چه بسته گشت بر تو پیش و پس

عشق پنهان کرده بود او را اسیر

آن موکل را نمی دید آن نذیر