که ز دل تا دل یقین روزن بود

چون نروید در دل صدر جهان

موج می زد در دلش عفو گنه

که ز هر دل تا دل آمد روزنه

نه جدا و دور چون دو تن بود

متصل نبود سفال دو چراغ

نورشان ممزوج باشد در مساغ