بر نبی کم نه گنه کان از خداست

این مگیر از فرع این از اصل گیر

بر کمان کم زن که از بازوست تیر

ما رمیت اذ رمیت ابتلاست

آب از سر تیره است ای خیره خشم

پیشتر بنگر یکی بگشای چشم

شد ز خشم و غم درون بقعه ای