آب از سر تیره است ای خیره خشم

بر کمان کم زن که از بازوست تیر

ما رمیت اذ رمیت ابتلاست

بر نبی کم نه گنه کان از خداست

پیشتر بنگر یکی بگشای چشم

شد ز خشم و غم درون بقعه ای

سوی شه بنوشت خشمین رقعه ای