هم چو سیماب این دلم شد مضطرب

گر مثل خواهی به جعفر در نگر

داد حق بر جای دست و پاش پر

بگذر از زر کین سخت شد محتجب

ز اندرونم صدخموش خوش نفس

دست بر لب می زند یعنی که بس

خامشی بحرست و گفتن هم چو جو