ز اندرونم صدخموش خوش نفس

داد حق بر جای دست و پاش پر

بگذر از زر کین سخت شد محتجب

هم چو سیماب این دلم شد مضطرب

دست بر لب می زند یعنی که بس

خامشی بحرست و گفتن هم چو جو

بحر می جوید ترا جو را مجو