چونک گوهر نیست تابش چون بود

آز و نسیانش بر آتش می زند

ضبط و درک و حافظی و یادداشت

عقل را باشد که عقل آن را فراشت

چون مذکر نیست ایابش چون بود

این تمنی هم ز بی عقلی اوست

که نبیند کان حماقت را چه خوست