کرد مجنون را ز عشق پوستی

کو زمانی می رهاند از خودیش

خواب را یزدان بدان سان می کند

کز دو عالم فکر را بر می کند

کو بنشناسد عدو از دوستی

صد هزاران این چنین می دارد او

که بر ادراکات تو بگمارد او