صد هزاران این چنین می دارد او

کز دو عالم فکر را بر می کند

کرد مجنون را ز عشق پوستی

کو بنشناسد عدو از دوستی

که بر ادراکات تو بگمارد او

هست میهای شقاوت نفس را

که ز ره بیرون برد آن نحس را