که ز ره بیرون برد آن نحس را

صد هزاران این چنین می دارد او

که بر ادراکات تو بگمارد او

هست میهای شقاوت نفس را

هست میهای سعادت عقل را

که بیابد منزل بی نقل را

خیمه گردون ز سرمستی خویش