کو بنشناسد عدو از دوستی

خواب را یزدان بدان سان می کند

کز دو عالم فکر را بر می کند

کرد مجنون را ز عشق پوستی

صد هزاران این چنین می دارد او

که بر ادراکات تو بگمارد او

هست میهای شقاوت نفس را