چونک بر گردد ازو آن ساجدش

چاپلوست گشت مردم روز چند

هر کرا مردم سجودی می کنند

زهر اندر جان او می آکنند

داند او کان زهر بود و موبدش

ای خنک آن را که ذلت نفسه

وای آنک از سرکشی شد چون که او