که کند بر حالت خود ریش خند

گر چو خفته گشت و شد ناسی ز پیش

کی گذارندش در آن نسیان خویش

باز از آن خوابش به بیداری کشند

که چه غم بود آنک می خوردم به خواب

چون فراموشم شد احوال صواب

چون ندانستم که آن غم و اعتلال