چون فراموشم شد احوال صواب

باز از آن خوابش به بیداری کشند

که کند بر حالت خود ریش خند

که چه غم بود آنک می خوردم به خواب

چون ندانستم که آن غم و اعتلال

فعل خوابست و فریبست و خیال

هم چنان دنیا که حلم نایمست