چون ندانستم که آن غم و اعتلال

که کند بر حالت خود ریش خند

که چه غم بود آنک می خوردم به خواب

چون فراموشم شد احوال صواب

فعل خوابست و فریبست و خیال

هم چنان دنیا که حلم نایمست

خفته پندارد که این خود دایمست