فعل خوابست و فریبست و خیال

که چه غم بود آنک می خوردم به خواب

چون فراموشم شد احوال صواب

چون ندانستم که آن غم و اعتلال

هم چنان دنیا که حلم نایمست

خفته پندارد که این خود دایمست

تا بر آید ناگهان صبح اجل