خفته پندارد که این خود دایمست

چون ندانستم که آن غم و اعتلال

فعل خوابست و فریبست و خیال

هم چنان دنیا که حلم نایمست

تا بر آید ناگهان صبح اجل

وا رهد از ظلمت ظن و دغل

خنده اش گیرد از آن غمهای خویش