کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 42

سوختی از نار شوق آن کوه قاف

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

39
غافلان را کوههای برف دان
#
40
تا نسوزد پرده های عاقلان
#
41
گر نبودی عکس جهل برف باف
#
42
سوختی از نار شوق آن کوه قاف
انتخاب‌شده
43
آتش از قهر خدا خود ذره ایست
#
44
بهر تهدید لئیمان دره ایست
#
45
با چنین قهری که زفت و فایق است
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 42 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.