کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 45

با چنین قهری که زفت و فایق است

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

42
سوختی از نار شوق آن کوه قاف
#
43
آتش از قهر خدا خود ذره ایست
#
44
بهر تهدید لئیمان دره ایست
#
45
با چنین قهری که زفت و فایق است
انتخاب‌شده
46
برد لطفش بین که بر وی سابق است
#
47
سبق بی چون و چگونه معنوی
#
48
سابق و مسبوق دیدی بی دوی
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 45 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.