کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 53

مرغ را جولانگه عالی هواست

شاعرمولوی

اثربخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

50
که عقول خلق زان کان یک جوست
#
51
عیب بر خود نه نه بر آیات دین
#
52
کی رسد بر چرخ دین مرغ گلین
#
53
مرغ را جولانگه عالی هواست
انتخاب‌شده
54
زانک نشو او ز شهوت وز هواست
#
55
پس تو حیران باش بی لا و بلی
#
56
تا ز رحمت پیشت آید محملی
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 53 از «بخش ۱۳۸ - موری بر کاغذ می رفت نبشتن قلم دید قلم را ستودن گرفت موری دیگر کی چشم تیزتر بود گفت ستایش انگشتان را کن کی آن هنر ازیشان می بینم موری دگر کی از هر دو چشم روشن تر بود گفت من بازو را ستایم کی انگشتان فرع بازواند الی آخره» است.