بر سر این شوره خاک زیردست

حبذا دریای عمر بی غمی

که بود زو هفت دریا شب نمی

جرعه ای چون ریخت ساقی الست

جوش کرد آن خاک و ما زان جوششیم

جرعه دیگر که بس بی کوششیم

گر روا بد ناله کردم از عدم