تو به جد در صید خلقانی هنوز

زان شکار و انبهی و باد و بود

دست در کن هیچ یابی تار و پود

بیشتر رفتست و بیگاهست روز

آن یکی می گیر و آن می هل ز دام

وین دگر را صید می کن چون لام

باز این را می هل و می جو دگر