کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 14

قاصدا قلع طرازی می کنی

شاعرمولوی

اثربخش ۲۶ - قصه آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می کند به منقار و می انداخت و تن خود را کل و زشت می کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی آید گفت می آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

11
این چه ناشکری و چه بی باکیست
#
12
تو نمی دانی که نقاشش کیست
#
13
یا همی دانی و نازی می کنی
#
14
قاصدا قلع طرازی می کنی
انتخاب‌شده
15
ای بسا نازا که گردد آن گناه
#
16
افکند مر بنده را از چشم شاه
#
17
ناز کردن خوشتر آید از شکر
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 14 از «بخش ۲۶ - قصه آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را می کند به منقار و می انداخت و تن خود را کل و زشت می کرد از تعجب پرسید کی دریغت نمی آید گفت می آید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست» است.