می چکید از چشم تر بر خاک آب

بی جوابی شد پشیمان می گریست

کز فضولی من چرا پرسیدمش

او ز غم پر بود شورانیدمش

اندر آن هر قطره مدرج صد جواب

گریه با صدق بر جانها زند

تا که چرخ و عرش را گریان کند