کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 34

گر نتانی سوی آن حافظ شتافت

شاعرمولوی

اثربخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

31
هین گریز از جوق اکال غلیظ
#
32
سوی او که گفت ما ایمت حفیظ
#
33
یا به سوی آن که او آن حفظ یافت
#
34
گر نتانی سوی آن حافظ شتافت
انتخاب‌شده
35
دست را مسپار جز در دست پیر
#
36
حق شدست آن دست او را دستگیر
#
37
پیر عقلت کودکی خو کرده است
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 34 از «بخش ۳۵ - در بیان آنک ما سوی الله هر چیزی آکل و ماکولست هم چون آن مرغی کی قصد صید ملخ می کرد و به صید ملخ مشغول می بود و غافل بود از باز گرسنه کی از پس قفای او قصد صید او داشت اکنون ای آدمی صیاد آکل از صیاد و آکل خود آمن مباش اگر چه نمی بینیش به نظر چشم به نظر دلیل و عبرتش می بین تا چشم نیز باز شدن» است.