هم چو زنگی در سیه رویی تو شاد

شور می ده کور می خر در جهان

چون نداری آب حیوان در نهان

با چنین حالت بقا خواهی و یاد

در سیاهی زنگی زان آسوده است

کو ز زاد و اصل زنگی بوده است

آنک روزی شاهد و خوش رو بود