مرغ پرنده چو ماند در زمین

کو ز زاد و اصل زنگی بوده است

آنک روزی شاهد و خوش رو بود

گر سیه گردد تدارک جو بود

باشد اندر غصه و درد و حنین

مرغ خانه بر زمین خوش می رود

دانه چین و شاد و شاطر می دود