باشد اندر غصه و درد و حنین

آنک روزی شاهد و خوش رو بود

گر سیه گردد تدارک جو بود

مرغ پرنده چو ماند در زمین

مرغ خانه بر زمین خوش می رود

دانه چین و شاد و شاطر می دود

زآنک او از اصل بی پرواز بود